HISTORIEK 

 

 

 

 

Carnaval 2002, frühshoppen, café “ De Port” in Elen. De carnavalsknallers galmen door de geluidsinstallatie. Het bier vloeit rijkelijk uit de tap en verdwijnt al even snel weer in de dorstige feestvierders. Enkele feestneuzen smeden plannen en rapen hun heel muzikale talenten samen . In een mum van tijd staat er in het midden van het café een groepje muzikanten. ( Karel Dolezal, Will Weijtjens, Thei Martens en Jean-Pierre Ferson) het beste van zichzelf te geven.

 

Als we in Elen eens met een “zaat hemeniejke” begonnen gingen de stemmen op. Er werd heel wat heen en weer gepraat over hoe het zou moeten en wat er gespeeld zou worden, maar verder als een goed stuk in de ( kl…. ) kraag kwam het niet.

 

In 2003, zelfde plaats en weer met carnaval herhaalt zich hetzelfde scenario. Er zijn zelfs enkele moedige “treuters” meer dan het jaar ervoor. Klinkt er nu “muziek” of is dit maar een gedacht? Er wordt een eerste datum vastgelegd en een 8-tal geïnteresseerden met of zonder instrument en/of talent komen opdagen.

 

Eerst en vooral moest er gezorgd worden voor een onderdak waar de repetities konden doorgaan. Ook moest er iemand aan de kop staan die de muzikale leiding in handen zou nemen. We contacteerden  Karel Dolezal ( muzikant en voorzitter van de Koninklijke Harmonie St. Cecilia uit Elen). “Ich zal uch aan de gang helpen” waren zijn woorden en meteen waren die twee problemen al van de baan. Nu nog een klinkende naam voor zulk een groepje. Met “Neet Sjoën Mer Hel” kon iedereen het eens zijn.

 

Na een viertal repetities kwam onze vuurdoop uit een zeer onverwacht hoekje. Het stond zwart-op-wit in het programma van Elen Swingt “Optreden van Zate Hermeniej Neet Sjoën Mer Hel”. Hals over kop worden alle muzikanten opgetrommeld en was ons eerste optreden een feit. Deuntjes zoals “Anton aus Tirol”, De “Racing Song” (den hond) en “Het Limburgs Volkslied” klonken over het dorpsplein, dat gevuld was met een uitermate enthousiast publiek. Vanaf dan waren we er zeker van, hieraan hadden we nood in Elen.

 

Ons tweede optreden kwam al even onverwacht. Een van onze leden ( Pierre Van Esser ) kreeg er lucht van dat onze trombonist (Will) 50 jaar werd en een ton gaf in café “De Port”. Nu moesten we ons zeker haasten en in een vingerknip verzamelen geblazen. We stonden bij de nodige “pinten” weer het beste van onszelf te geven. ( Twee uren eerder stonden 3 van onze muzikanten nog in Gent).

 

De repetities volgden elkaar snel op en nieuwe stukjes werden aangebracht. Eventuele kandidaat-muzikanten werden benaderd, anderen zagen en hoorden ons bezig en boden zich spontaan aan. Zo stond er in 2004 op het jaarlijks früshoppen een echte “Zate Hermeniej” van een 12-tal mensen in “De Port”. Wie anders dan de uitbaatster Arlette, van dit gezellige café konden wij vragen om meter te worden van ons “Hermeniejke”, haar antwoord was JA.

 

Vanaf deze periode komt ook Kristof Vandebosch onze groep vervoegen als trompettist. Hij had duidelijk meer in zijn mars dan alleen maar wat treuten. Kristof bouwde onder zijn muzikale leiding verder aan ons groepje en draagt nog steeds zijn steentje meer dan bij. Zo zijn we kunnen worden wat we nu zijn. Lol en plezier staan hoog in ons vaandel.

 

Optredens volgen één na één, met soms meerdere optredens per dag. Dorpsfeesten, activiteiten van verenigingen van Elen en omstreken, verjaardagen, prinsenzittingen, carnavalstoeten, hermeniejkestreffen. Tot in het Limburg over de grens raken we stilaan bekend.

Vanaf de carnavalperiode 2004-2005 mogen we naar onze bescheiden mening spreken van een succes. Met ons eerste carnavalbal zijn we er dan ook in geslaagd om Elen weer terug op de kaart te zetten van het carnavalvierende Maasland.

 

Onze plannen gaan verder, de tijd zal niet blijven stilstaan. Wij kunnen nu al melden dat de grote coördinaten voor ons tweede carnavalbal in 2006 zijn uitgezet. De artiesten zijn al geboekt, 26 februari 2006, een datum om vast en zeker te noteren in uw agenda.

 

Wij gaan er voor !!!!!